Promotor
dr hab. inż. arch. Piotr Winskowski, prof. PK
Recenzent
dr inż. arch. Marceli Łasocha
Tytuł pracy
Centrum BArchitektura integracji społecznej jako reinterpretacja funkcji uzdrowiskowej – koncepcja kompleksu basenowego – The Aqua Retreat w Krynicy-Zdroju
Jednostka dyplomująca
Katedra Architektury Miejsc Pracy, Sportu i Usług, A-2
Opis idei projektu
Niniejsza praca dyplomowa pt. „Architektura integracji społecznej jako reinterpretacja
funkcji uzdrowiskowej – koncepcja kompleksu basenowego – The Aqua Retreat w Krynicy-
Zdroju” podejmuje temat nowoczesnego podejścia do architektury termalnej jako narzędzia
budowania więzi międzyludzkich. Głównym celem opracowania jest stworzenie przestrzeni,
która wykracza po za tradycyjne ramy uzdrowiska, stając się katalizatorem integracji
społecznej. Część teoretyczna pracy, ujęta w formie eseju, skupia się na analizie wody jako medium
łączącego ludzi poprzez wspólne doznania zmysłowe i cielesne. Poruszana jest w niej szeroko
rozumiana rola łaźni w społeczeństwie na przestrzeni wieków – od antycznych term po
współczesne obiekty rekreacyjne. Zbadano szeroko rozumiany społeczny wymiar architektury
termalnej i jej znaczenie w przestrzeni publicznej, opierając się na szczegółowej analizie
wybranych obiektów referencyjnych (rozdział I.V), co pozwoliło na zdefiniowanie
współczesnych potrzeb użytkowników tego typu miejsc. Natomiast w części analitycznej szczegółowo opisano kontekst miejsca, badając
uwarunkowania przyrodnicze oraz historyczne Krynicy-Zdroju. Analizy te stały się
fundamentem projektu, pozwalając na idealne wkomponowanie obiektu w otaczający
krajobraz oraz jego integrację z tkanką istniejącą. Ważnym elementem koncepcji jest
odrestaurowanie historycznych obiektów na terenie działki i przekształcenie ich w nowoczesne
ośrodki kultury, dedykowane wymianie międzypokoleniowej. Projektowany kompleks basenowy „The Aqua Retreat” został powiązany z nowo
utworzonym parkiem miejskim. Przestrzeń ta, oferująca zróżnicowane atrakcje, takie jak tężnia
solankowa, ma za zadanie łączyć wszystkie warstwy społeczne. Obiekt o powierzchni
zabudowy ok. 2688 m², oparty na regularnej siatce konstrukcyjnej 5×5 m z systemem
kratownic, zapewnia elastyczność i otwartość przestrzeni. Wysoki wskaźnik powierzchni
biologicznie czynnej (ok. 82%) podkreśla uzdrowiskowy charakter miejsca, tworząc spójną
całość z otaczającą naturą. Praca stanowi próbę odpowiedzi na pytanie, jak współczesna architektura uzdrowiskowa
może reagować na dynamiczne procesy społeczne, oferując miejsce, które leczy nie tylko
ciało, ale i relacje międzyludzkie.
