Julia Mytnik została laureatką Nagrody im. Tadeusza Tertila 2026 w kategorii prac magisterskich z dziedziny nauk technicznych i pozostałych. Jury doceniło jej pracę pt. „Fabryka Przyszłości «Pralfa» – projekt rewitalizacji terenu poprzemysłowego”, przygotowaną w Katedrze Projektowania Architektonicznego A-6 pod kierunkiem dr inż. arch. Marty Fąfary.
Uroczyste ogłoszenie werdyktu i wręczenie nagród odbyło się 30 października 2026 roku w tarnowskim Ratuszu, podczas wspólnej sesji Rady Miejskiej w Tarnowie i Rady Powiatu Tarnowskiego.
Prace konkursowe oceniała Kapituła Konkursowa, w której skład weszli: Agnieszka Kawa – zastępczyni prezydenta Tarnowa, dr Małgorzata Martowicz – prorektorka ds. Studenckich i Dydaktyki Akademii Tarnowskiej, Edyta Kowalska – przewodnicząca Rady Miejskiej w Tarnowie, Paweł Smoleń – przewodniczący Rady Powiatu Tarnowskiego oraz Tomasz Stelmach – etatowy członek Zarządu Powiatu Tarnowskiego.
Warto podkreślić, że projekt Julii był już wcześniej doceniany w środowisku architektonicznym – znalazł się w finałach konkursów organizowanych przez Wydział Architektury PK oraz Stowarzyszenie Architektów Polskich (SARP).
Projekt dotyczy adaptacji i rewitalizacji terenów dawnej fabryki maszyn pralniczych „Pralfa” w Tarnowie. Jego głównym założeniem jest przywrócenie zdegradowanego, nieużytkowanego obszaru w centrum miasta lokalnej społeczności poprzez stworzenie wielofunkcyjnego kwartału łączącego funkcje usługowe, mieszkaniowe i sportowe. Ważnym elementem koncepcji są również przestrzenie publiczne: centralny park, wielopoziomowe place oraz miejska farma żywnościowa.
Julia, wychowana w Tarnowie, doskonale znała opracowywany teren, jego historię i drzemiący w nim potencjał. Dzięki temu projekt stał się czymś więcej niż pracą magisterską – połączeniem osobistej więzi z miastem, autorskiej wizji i konkretnej propozycji zmian, a także ważnym głosem w dyskusji o przyszłości i kierunkach rozwoju Tarnowa.
Szczególną uwagę w projekcie poświęcono aspektom środowiskowym i idei gospodarki obiegu zamkniętego. Koncepcja zakłada maksymalne zachowanie i adaptację istniejącej tkanki, ponowne wykorzystanie materiałów z rozbiórek, m.in. cegły i gruzu betonowego, a także analizę cyklu życia budynków (LCA). Dawna przestrzeń przemysłowa zyskuje nowe funkcje pracy i aktywności – coworking, warsztaty oraz miejsca sprzyjające rozwojowi i współpracy.
