Promotor
dr inż. arch. Bartosz Dendura
Recenzent
prof. dr hab. inż. arch. Magdalena Jagiełło-Kowalczyk
Tytuł pracy
NEUROARCHITEKTURA JAKO NARZĘDZIE ŚWIADOMEGO PROJEKTOWANIA PRZESTRZENI SPRZYJAJĄCYCH AKCEPTACJI I SPOKOJU Koncepcja Hospicjum XXI wieku
Jednostka dyplomująca
Katedra Architektury Miejsc Pracy, Sportu i Usług, A-2
Opis idei projektu
Projekt hospicjum dziecięcego przy Bagrach w Krakowie został opracowany w oparciu o założenia neuroarchitektury, traktującej przestrzeń jako czynnik realnie wpływający na stan emocjonalny, procesy poznawcze oraz poczucie bezpieczeństwa użytkowników. Architektura obiektu pełni rolę narzędzia wspierającego dzieci objęte opieką paliatywną, ich rodziny oraz personel w doświadczeniu choroby, żałoby i pożegnania, przy jednoczesnym zachowaniu przestrzeni na relacje, bliskość i dziecięcą radość. Podstawą kompozycji jest architektoniczna „rama”, porządkująca funkcje obligatoryjne i wymagające klarownej, funkcjonalnej struktury. W obrębie parteru zlokalizowano wspólną kuchnię z jadalnią, pomieszczenia zabiegowe, strefy techniczne i sanitarne oraz przestrzenie terapii indywidualnej. Istotnym elementem domykającym ramę jest kaplica – autonomiczne miejsce zadumy i kontemplacji, dostępne wyłącznie z zewnątrz i wyłączone z codziennego obiegu funkcjonalnego budynku. Na kondygnacjach pierwszego i drugiego piętra zaprojektowano pokoje mieszkalne dla dzieci, a także dodatkowe pokoje pobytowe dla rodziców i opiekunów. Wnętrze ramy pełni funkcję integrującą i terapeutyczną. Zaprojektowane w nurcie biofilii, tworzy sekwencję płynnie przenikających się stref wsparcia, takich jak pokój snoezelen, przestrzeń terapii grupowej, aneksy kuchenne, czytelnia oraz pokój muzyczny. Szczególną rolę odgrywa wprowadzona do wnętrza zieleń wysoka w postaci niewielkiego drzewa, umożliwiająca bezpośredni kontakt z przyrodą osobom niemogącym opuścić obiektu oraz działająca kojąco na wszystkich użytkowników. Relacja z krajobrazem stanowi jeden z kluczowych aspektów projektu. Kadrowanie widoków, obecność naturalnego światła oraz bezpośredni dostęp do jeziora budują narrację przestrzenną prowadzącą ku symbolicznej kładce nad wodą. Element ten odnosi się do pięciu etapów żałoby opisanych przez Elisabeth Kübler-Ross i stanowi metaforę akceptacji oraz pogodzenia się ze stratą. Zastosowane materiały i kolorystyka sprzyjają wyciszeniu, jednocześnie pozostawiając miejsce na godne i pełne czułości przeżywanie ostatnich dni.
