Promotor
dr inż. arch. Julian Franta
Recenzent
dr inż. arch. Jacek Czubiński, prof. PK
Tytuł pracy
Centrum Wspinaczkowe im. Bernarda Libana-kompleks rekreacyjno-sportowy na obszarze dawnego Kamieniołomu Libana
Jednostka dyplomująca
Katedra Kształtowania Środowiska Mieszkaniowego A-3
Opis
Osią projektu jest ścieżka biegnąca przez wnętrze kamieniołomu. Ma ona metaforyczne znaczenie. Symbolizuje życie, bo czym innym ono jest jak nie wijąca się drogą przez różne wydarzenia, aż do kulminacyjnego momentu śmierci? Projektowana ścieżka ma charakter edukacyjny. Przemieszczając się nią poznajemy historię od początku powstania kamieniołomu, przez krwawe wydarzenia z okresu wojny, okres odbudowy powojennej Polski aż do czasów obecnych. Użytkownik spaceruje w otoczeniu bogatej natury. Ścieżka wije się i zatacza pętlę wokół budynku na wodzie, będącego miejscem upamiętniającym poległych na ternie kamieniołomu. Memoriał to budynek na wodzie, przypominający szałas ze świetlikiem. Następnie kierujemy się ścieżką do projektowanego budynku mieszczącego główną funkcję, jaką jest centrum wspinaczkowe. Obiekt w swojej formie stanowi bramę.
Budynek to dynamiczna forma, tworzą ją połączone ze sobą bryły na planie kwadratu. Każda z części budynku posiada wielospadowy dach ze zwieńczeniem w postaci prostokątnego świetlika. Celowym zabiegiem było nachylenie świetlików w różne strony tak, aby w ciekawy sposób oświetlić wewnętrzne otwarte przestrzenie obiektu.
Bryła budynku swoją formą nawiązuje do kształtu skał oraz odnosi się do jedynego zewnętrznego widocznego elementu z przestrzeni kamieniołomu, jakim jest kopiec Krakusa.
Ścieżka przecina budynek i wydawałoby się, że kończy się na jednej ze ścian kamieniołomu. Zielona droga ma swoją kontynuację, ale już nie jako ścieżka, ale ścianka wspinaczkowa po ścianie kamieniołomu. Zabieg ten ma również symboliczne znaczenie. Jest to upamiętnienie historii więźniów rozstrzelanych w czasie likwidacji obozu. Spoczywają oni pod jedną ze ścian kamieniołomu. A miejsce to zostało upamiętnione symboliczną tablicą. Oddając im cześć powstała idea, aby ścieżka nie kończyła się na ścianie kamieniołomu, lecz miała swoją kontynuację w “innym wymiarze”, po pionowej powierzchni ściany.
