Promotor
dr hab. inż. arch. Kinga Racoń-Leja, prof. PK
Recenzent
dr inż. arch. Maciej Skaza
Tytuł pracy
Scenografie końca. Między zanikiem a odrodzeniem krajobrazu Baryczy
Jednostka dyplomująca
Katedra Urbanistyki i Architektury Struktur Miejskich-A9
Opis
Barycz to krajobraz nagromadzenia. Przez stulecia teren ten stawał się palimpsestem form eksploatacji, które nie znikały wraz z upływem lat, lecz osiadały w terenie jako gęste, geologiczne warstwy. Dawna infrastruktura przemysłowa i współczesne procesy odpadowe stworzyły strukturę o krytycznym stopniu przeciążenia – przestrzeń zawieszoną w stanie permanentnej niepewności. Interwencja projektowa odrzuca tradycyjny paradygmat budowy na rzecz rozpisanej w czasie sekwencji zdarzeń. Projekt porządkuje relacje między tym, co ciężkie i technogeniczne, a tym, co lekkie, żywe i społeczne. Demontaż zdegradowanej infrastruktury oraz ponowne włączenie odzyskanych materiałów w obieg są tu traktowane na równi z inicjowaniem procesów biologicznych. Regeneracja krajobrazu przebiega punktowo i nierównomiernie – bez ambicji sprawowania pełnej kontroli, dopuszczając błąd i przypadek. W tym układzie architektura nie dominuje, lecz mediuje. Pojawia się jako narzędzie udostępniania tego, co dotąd było niedostępne. Pawilony dialogu i doświadczenia to tymczasowe punkty obserwacji procesów zachodzących w czasie. Są laboratoriami pracy z materią i miejscem włączania działań społecznych, podporządkowanymi bezwzględnej logice miejsca. Kluczowym elementem projektu jest czas – rozumiany jako autonomiczny czynnik sprawczy. Projekt rezygnuje z narzuconej formy, by stworzyć warunki do wycofania antropogenicznej presji. Scenografie końca są próbą przekazania głosu naturze. Tworzą przestrzeń, w której ponowne wyłonienie się dawno utraconego genius loci staje się możliwe.
