OGŁOSZENIE WYNIKÓW KONKURSU „DYPLOM ROKU 2026” – Wydział Architektury Politechniki Krakowskiej

8 maja 2026 roku poznaliśmy wyniki konkursu Dyplom Roku Wydziału Architektury 2026 organizowanego przez Wydział Architektury Politechniki Krakowskiej. Nagrody zostały przyznane najlepszym pracom dyplomowym inżynierskim i magisterskim obronionym w roku akademickim 2025/2026. Uroczystość ogłoszenia wyników i otwarcia pokonkursowej wystawy odbyła się w Galerii GIL (ul. Warszawska 24, Kampus Politechniki Krakowskiej).

Skład Komisji:

Dr hab. inż. arch. Urszula Forczek-Brataniec – Prodziekan WA PK;
Dr inż. arch. Urszula Nowacka-Rejzner, prof. PK;
Prof. dr hab. inż. arch. Dominika Kuśnierz-Krupa – przedstawiciel Stowarzyszenia Konserwatorów Zabytków;
Mgr inż. arch. Marek Kaszyński – Przewodniczący Rady Małopolskiej Okręgowej Izby Architektów RP;
student Bartosz Czop – przedstawiciel Samorządu Studentów PK;
oraz
Dr inż. arch. Łukasz Stożek, prof. PK – pełnomocnik dziekana WA do spraw konkursów, przewodniczący komisji, sędzia referent.

W kategorii Architektura i Urbanistyka nominacje otrzymały prace:

Autor: Artur Tomaszek

Promotor: prof. dr hab. inż. arch. Magdalena Jagiełło-Kowalczyk

Tytuł: PROJEKT OŚRODKA ODNOWY PSYCHICZNEJ I ARTETERAPII W NOWYM SĄCZU

Projekt Ośrodka Odnowy Psychicznej i Arteterapii w Nowym Sączu stanowi architektoniczną odpowiedź na złożoność ludzkiej psychiki. Uznając, że każdy człowiek wymaga indywidualnego podejścia, obiekt wykracza poza standardy, oferując przestrzeń dla zróżnicowanych form terapii. Architektura, osadzona w nurcie Healing Architecture i neuroarchitektury, staje się tu aktywnym narzędziem, które empatycznie reaguje na stan emocjonalny użytkownika. Układ funkcjonalny odzwierciedla wielowymiarowość procesu leczenia poprzez czytelną gradację prywatności. Kluczową rolę odgrywa arteterapia – dedykowane pracownie plastyczne, muzyczne i teatralne stanowią kanał komunikacji niewerbalnej, niezbędny dla wielu pacjentów. Integralnym elementem jest natura: szklarnia do hortiterapii oraz pawilony sensoryczne stymulują zmysły i redukują napięcie. Zastosowanie drewna CLT obniża poziom kortyzolu, tworząc inkluzywny azyl, który nie stygmatyzuje, lecz wspiera.

Autor: Natalia Fleites-Jończyk

Promotor: prof. dr hab. inż. arch. Maciej Motak

Tytuł: PRZEDSZKOLE INTEGRACYJNE ORAZ CENTRUM WSPARCIA RODZIN DZIECI NEURORÓŻNORODNYCH

Ideą projektu Przedszkola Integracyjnego oraz Centrum Wsparcia Rodzin dzieci neuroróżnorodnych jest potraktowanie architektury jako „ukrytego protokołu terapeutycznego”, opartego na badaniach z zakresu neuroarchitektury. Budynek staje się aktywnym narzędziem, które poprzez precyzyjne kształtowanie parametrów środowiska wewnętrznego realnie moduluje pracę układu nerwowego użytkowników. Przestrzeń nie tylko pasywnie chroni, ale świadomie stymuluje: liniowy gradient bodźców tworzy ścieżkę adaptacyjną, pomagającą dzieciom oswoić nieprzewidywalność świata zewnętrznego. Koncepcja opiera się na zasadzie naczyń połączonych – holistyczna opieka obejmuje tu całą rodzinę, tworząc ekosystem, w którym dobrostan rodzica bezpośrednio wpływa na rozwój dziecka. Integracja przedszkola z Centrum Wsparcia i kawiarnią aktywizującą zawodowo osoby neuroróżnorodne buduje inkluzywną wspólnotę. Projekt stara się wesprzeć terapię w każdym aspekcie codzienności, stając się pomostem między bezpiecznym azylem a rzeczywistością.

Autor: Justyna Serwatka

Promotor: prof. dr hab. inż. arch. Anna Kantarek

Tytuł: „KORZENIE POGRANICZA” – CENTRUM KULTURY PODLASIA NA TERENIE WSI STAROOBRZĘDOWCÓW W WODZIŁKACH

Projekt jest odpowiedzią na zjawisko zanikania występujące głównie w ośrodkach wiejskich. Rejon jakim jest Podlasie jest słabiej zurbanizowane w wyniku czego silnie narażone na zapomnienie. Projekt Centrum Kultury Podlasia ma na celu stworzenie wielofunkcyjnego obiektu, który stanie się miejscem rozpowszechniającym kulturę i tradycję regionu. Projekt składa się z dwóch części pierwszą z nich jest przystosowanie starej zabudowy na potrzeby skansenu oraz drugiej części, czyli nowo projektowanych obiektów mieszczących w sobie funkcje wystawienniczą, gastronomiczną oraz przestrzeń pod zajęcia warsztatowe. Projekt zakłada powrót do historycznej wsi oraz zapewnia zajęcia z tym związane. Nowo projektowana część składa się z obiektu wpisującego się w topografię oraz lekką drewnianą górną część składającą się z pojedynczych domków łączonych szlakiem pieszym. Zastosowanie surowych materiałów i neutralnej kolorystyki ma podkreślić dialog między tradycją a nowoczesnością. Centrum ma na celu zachęcić do dialogu kulturowego oraz międzypokoleniowego, jak również przyczynić się do zachowania tradycji regionu.

Autor: Anna Stachowicz

Promotor: dr inż. arch. Damian Poklewski-Koziełł

Tytuł: CENTRUM NAPRAWY I SAMODZIELNOŚCI „FAB LAB”.PROJEKT REWITALIZACJI TERENÓW DAWNEJ PAROWOZOWNI W RZESZOWIE

Centrum Naprawy i Samodzielności „FAB LAB” to projekt rewitalizacji terenów pokolejowych w Rzeszowie, obejmujący adaptację zabytkowej hali wachlarzowej zachodniej – parowozowni „krakowskiej” oraz budowę nowego obiektu w miejscu wyburzonej hali wschodniej – parowozowni „lwowskiej”. Założeniem projektu jest przywrócenie funkcjonalności zdegradowanej przestrzeni poprzez stworzenie miastotwórczego centrum integracji społecznej i działań warsztatowych. Koncepcja zakłada poszanowanie autentyczności istniejącej tkanki poprzez minimalną ingerencję w konstrukcję, uporządkowanie elewacji oraz zastosowanie rozwiązań łatwych do demontażu i adaptacji, m.in. przegród CLT. Nowa zabudowa stanowi współczesną interpretację industrialnej formy, nawiązując do historycznych świetlików i stalowych struktur. Projekt integruje rozwiązania zrównoważone: elastyczne układy przestrzenne, wykorzystanie energii słonecznej oraz błękitno-zieloną infrastrukturę. FAB LAB buduje kapitał społeczny oparty na ekonomii współdzielenia, aktywizując mieszkańców i tworząc przestrzeń do nauki, naprawy, rzemiosła i spotkań międzypokoleniowych.

Autor: Julia Mytnik

Promotor: dr inż. arch. Marta Fąfara

Tytuł: FABRYKA PRZYSZŁOŚCI „PRALFA”. PROJEKT REWITALIZACJI TERENU POPRZEMYSŁOWEGO

Fabryka Przyszłości „Pralfa” to koncepcja adaptacji i rewitalizacji terenów poprzemysłowych opuszczonej fabryki w Tarnowie. Głównym celem pracy jest oddanie zaniedbanych terenów w centrum miasta społeczności lokalnej poprzez stworzenie wielofunkcyjnego kwartału zabudowy z funkcjami usługowymi, mieszkalnymi i sportowymi, urbanistycznie dopełniającego strukturę miejską. Zdefiniowano na nowo obszar dawnej fabryki i znaczenie słowa „praca” tworząc współczesne warunki pracy w postaci coworkingu i warsztatu, tym samym kreując przestrzeń nastawioną na rozwój młodych umysłów. Innowacyjność projektu polega na poddaniu recyklingowi materiałów z rozbiórki uwzględniając m.in. starą cegłę i beton z agregatem z recyklingu. W celach badawczych przeanalizowano strukturę budynków istniejących oraz obliczono ślad węglowy pełnego wyburzenia korzystając z kalkulatora cyklu życia LCA. W projekcie adaptacji wykorzystano te dane materiałowe i rozróżniono na rysunkach – tkankę istniejącą w kolorze czarnym, materiały z recyklingu brązowym, a nowe – rudym. Na podstawie analizy terenów poprzemysłowych i ich potencjału, a także wnikliwych analiz urbanistycznych zaprojektowano spójny kompleks dający nowe życie zapomnianej fabryce, zachowując jej tożsamość.

W kategorii Architektura i Urbanistyka nagrodę i GRAND PRIX otrzymała praca:

Autor: Szymon Misiak

Promotor: dr hab. inż. arch. Kinga Racoń-Leja, prof. PK

Tytuł: SCENOGRAFIE KOŃCA. MIĘDZY ZANIKIEM A ODRODZENIEM KRAJOBRAZU BARYCZY

Barycz to krajobraz nagromadzenia – palimpsest form eksploatacji, w którym historyczna infrastruktura i procesy odpadowe tworzą strukturę o krytycznym stopniu przeciążenia. Projekt odrzuca tradycyjny paradygmat budowy na rzecz rozpisanej w czasie sekwencji zdarzeń. Porządkuje relacje między tym, co ciężkie i technogeniczne, a tym, co lekkie i społeczne. Demontaż zdegradowanej tkanki oraz ponowne włączenie odzyskanych materiałów w obieg są tu traktowane na równi z inicjowaniem procesów biologicznych. Regeneracja krajobrazu przebiega punktowo, dopuszczając błąd i przypadek. Architektura nie dominuje, lecz mediuje – pojawia się jako narzędzie udostępniania miejsc dotąd wykluczonych. Pawilony dialogu to tymczasowe laboratoria materii i inkubatory działań społecznych, podporządkowane bezwzględnej logice miejsca. Kluczowym sprawcą jest czas. Rezygnacja z narzuconej formy pozwala na wycofanie antropogenicznej presji, dając głos naturze. Scenografie końca to manifest architektury w stanie wycofania, w której ponowne wyłonienie się dawno utraconego genius loci staje się możliwe. To projektowanie warunków, nie gotowych obiektów.

Brak podpisu

W kategorii Architektura i Urbanistyka wyróżnienia otrzymały prace:

Autor: Jakub Knapek

Promotor: dr hab. inż. arch. Patrycja Haupt, prof. PK

Tytuł: LABORATORIUM INNOWACJI I INTEGRACJI NA KAMPUSIE „MOULIN DE LA HOUSSE” UNIWERSYTETU W REIMS SZAMPANIA-ARDENY WE FRANCJI

Projekt „Laboratorium Innowacji i Integracji” to wizjonerska, kompleksowa rewitalizacja kampusu „Moulin de la Housse” w Reims. Koncepcja oddaje hołd modernistycznemu dziedzictwu Marcela Lodsa i jego idei wioski akademickiej, proponując architekturę, która otwarcie manifestuje transparentność nauki. Nowy zespół obiektów staje się funkcjonalnym buforem i wielowymiarową platformą dialogu, odważnie zacierając granice między uczelnią a tętniącym życiem miastem. Zamiast dominującej, monolitycznej bryły, innowacyjne strefy badawcze i społeczne połączono gęstą siecią szklanych mostów i tarasów. Ten zabieg architektonicznie ilustruje wymianę wiedzy jako pulsujący przepływ neuronów, celowo stymulując ruch oraz interdyscyplinarne spotkania. Surowy zewnętrzny szkielet z żelbetu kontrastuje tu z lekkimi przeszkleniami, nadając bryłom cechy niematerialności. Całość jest rygorystycznie zrównoważona środowiskowo. Dzięki pasywnemu pozyskiwaniu energii i głębokiemu wkomponowaniu w zieleń, nowa tkanka płynnie przenika się z naturą, tworząc awangardową przestrzeń akademicką przyszłości.

Autor: Magdalena Konik

Promotor: dr inż. arch. Marcin Gierbienis

Tytuł: FORT: CENTRUM WIEDZY I EDUKACJI SIŁ ZBROJNYCH RP W KRAKOWIE

Koncepcja FORTu jest odpowiedzią na współczesne nastroje społeczne związane z konfliktami zbrojnymi — wielofunkcyjny obiekt publiczny służy edukacji i popularyzacji wiedzy o wojskowości. Sąsiedztwo Muzeum Lotnictwa Polskiego i historycznego pasa startowego lotniska Rakowice–Czyżyny wzmacnia znaczenie miejsca, czyniąc obiekt wyrazistym znakiem w przestrzeni. Forma budynku wyraża bezpieczeństwo, stabilność i porządek. Fasada z powtarzalnych prefabrykatów betonowych tworzy „drugą skórę” współczesnej fortyfikacji, a monumentalne filary i trwałość materiału podkreślają prestiż i integralność instytucji. Układ przestrzenny rozwija logikę fasady poprzez grę prostych brył mieszczących funkcje wymagające separacji. Przestrzeń pomiędzy nimi tworzy otwarte wnętrze integracji i wymiany myśli. System kontroli dostępu, monitoring oraz podziemna kondygnacja ze wzorcowym schronem odpowiadają na nowe regulacje projektowania obiektów publicznych. Zagospodarowanie terenu łączy porządek z elastycznością: kameralny poligon, plac defilad z amfiteatrem i część parkową. FORT wpisuje się w dyskurs o architekturze instytucjonalnej i prefabrykacji, łącząc wymiar symboliczny z funkcjonalnością oraz korzyściami środowiskowymi i społecznymi.

Autor: Jakub Miśniakiewicz

Promotor: dr inż. arch. Lukas Olma

Tytuł: MY SŁOWIANIE WIEMY JAK. KRĄG PIERUNA

Tematem projektu jest chram – współczesna interpretacja słowiańskiej świątyni zaprojektowana jako muzeum dziedzictwa kulturowego z funkcją edukacyjną. Obiekt zlokalizowano na Dolnym Śląsku, u podnóża góry Ślęża – jednego z najważniejszych ośrodków kultu dawnych Słowian, uznawanego za miejsce święte. Projekt nawiązuje do idei chramu jako miejsca kultu i wspólnoty, nadając mu współczesną formę muzealno-edukacyjną służącą ochronie i popularyzacji dziedzictwa regionu. Ideą projektu jest opowiadanie o tożsamości poprzez doświadczenie przestrzeni. Architektura nie dominuje nad otoczeniem, lecz częściowo zagłębia się w teren, stapiając się z krajobrazem. Kluczowym elementem jest rytuał wejścia – zejście do podziemia jako metaforyczne zanurzenie w historię i mitologię. Podziemie podzielono na część ogólnodostępną oraz zaplecze techniczne i administracyjne. Część nadziemna mieści główną przestrzeń ekspozycyjną i rekreacyjną. Rdzeniem założenia jest łąka kwietna, współczesne nawiązanie do świętych gajów, stanowiący centrum kompozycyjne i symboliczne. Drewniana, ażurowa konstrukcja odwołuje się do tradycji, interpretując ją w nowoczesnej formie.

W kategorii Konserwacja Zabytków nagrodę otrzymała praca:

Autor: Natalia Głód

Promotor: dr inż. arch. Marta Urbańska, prof. PK

Tytuł: „CECHOWNIA ODZYSKANA”: REKULTYWACJA I ADAPTACJA ARCHITEKTONICZNA BUDYNKU CECHOWNI I TERENU PO DAWNEJ HUCIE UTHEMANN W KATOWICACH

Idea projektu zakłada przywrócenie równowagi środowiskowej i społecznej na zdegradowanym terenie d. Huty Uthemann w Katowicach–Szopienicach, przez świadomą adaptację architektury poprzemysłowej oraz kształtowanie nowych przestrzeni publicznych. To długofalowy proces regeneracji obejmujący glebę, krajobraz, architekturę oraz lokalną społeczność. Centralnym elementem jest adaptacja budynku cechowni do funkcji jadłodajni, sali teatralnej oraz eco-labu. Założeniem jest zachowanie historycznej substancji obiektu oraz uzupełnienie. Architektura może stać się narzędziem leczenia przestrzeni oraz impulsem do budowania nowej, pozytywnej tożsamości Szopienic, symbolicznie oddając teren, który w przeszłości ( skażenie ołowiem) był przestrzenią opresji. Układ przestrzenny nawiązuje do historycznej struktury. Nowy budynek biblioteki nawiązuje dialog z cechownią, nawiązując do niej skalą i geometrią, jednocześnie nie konkurując z główną dominantą zespołu. Zastosowanie betonu w parterze podkreśla historyczny kontekst miejsca i tradycję żelbetowej architektury przemysłowej.

W kategorii Konserwacja Zabytków nagrodę Stowarzyszenia Konserwatorów Zabytków otrzymała praca:

Autor: Julia Zezulińska

Promotor: dr inż. arch. Łukasz Stożek, prof. PK

Tytuł: RUINY PAŁACU W TWORKOWIE – REWALORYZACJA I ADAPTACJA PAŁACU NA SIEDZIBĘ ZESPOŁU PIEŚNI I TAŃCA ŚLĄSK I SZKOŁĘ MUZYCZNĄ

Historia Pałacu w Tworkowie sięga XVI wieku, a do 2009 roku obiekt pozostawał w stanie ruiny grożącej zawaleniem, dziś funkcjonując jako trwała ruina pozbawiona stropów i dachów. Projekt rewaloryzacji i adaptacji zakłada przekształcenie pałacu w siedzibę Zespołu Pieśni i Tańca Śląsk wraz ze Szkołą Muzyczną, stanowiąc współczesną reinterpretację neorenesansowej architektury oraz próbę przywrócenia życia dawnemu założeniu pałacowemu. Koncepcja kładzie nacisk na zachowanie autentyzmu i integralności zabytku zgodnie z Kartą Wenecką, rezygnując z rekonstrukcji historycznych dachów na rzecz ich symbolicznego odtworzenia w formie ażurowej instalacji z paneli Corten. Ukształtowanie terenu umożliwia rozbudowę kondygnacji podziemnej pod całym dziedzińcem z nowoczesną, wielofunkcyjną salą i foyer, a przeszklona fasada podziemia połączy nową architekturę z historycznym dziedzińcem, tworząc wrażenie szklanego podcięcia pałacu od frontu. Projektowane założenie pałacowe wzmocni ofertę kulturalną całego regionu.

W kategorii Konserwacja Zabytków wyróżnienie otrzymała praca:

Autor: Emilia Nowakowska

Promotor: dr inż. arch. Elżbieta Waszczyszyn, prof. PK

Tytuł: ZESPÓŁ DAWNEJ LOKOMOTYWOWNI W KATOWICACH. REWITALIZACJA OBSZARÓW POPRZEMYSŁOWYCH WRAZ Z ICH ADAPTACJĄ DO NOWYCH FUNKCJI ZE SZCZEGÓLNYM UWZGLĘDNIENIEM WSPÓŁCZESNYCH FORM ZAMIESZKANIA KRYZYSOWEGO

Projekt adaptacji zabytkowej lokomotywowni przy ul. Raciborskiej w Katowicach redefiniuje rolę obiektu poprzemysłowego w strukturze miasta. Dawna hala napraw, wieża ciśnień i zabudowania towarzyszące stają się otwartym centrum kultury, edukacji i działań społecznych. Kluczowym elementem koncepcji jest jednak współczesny, w pełni autonomiczny schron, ukryty pod historyczną substancją i stanowiący realne zaplecze bezpieczeństwa oraz symbol odporności miasta. Podziemna struktura funkcjonuje jako niewidoczne serce całego założenia, nadając adaptacji nowy, aktualny wymiar. Przestrzenie nadziemne – kino studyjne, sale warsztatowe i biblioteka – tworzą codzienną, dostępną dla mieszkańców warstwę obiektu. Projekt zachowuje czytelność pierwotnej struktury poprzez ekspozycję stalowych dźwigarów, ceglanych ścian i fragmentów torowisk, a nowe elementy architektoniczne pozostają wyraźnie współczesne. Lokomotywownia odzyskuje znaczenie jako miejsce pamięci, kultury i odpowiedzialnego projektowania, w którym przestrzeń publiczna łączy się z przestrzenią bezpieczeństwa.

W kategorii Konserwacja Zabytków nominację otrzymała praca:

Autor: Patrycja Wieczorek

Promotor: dr inż. arch. Elżbieta Waszczyszyn, prof. PK

Tytuł: USŁYSZEĆ CISZĘ. PROJEKT CENTRUM DLA GŁUCHONIEMYCH W ZABYTKOWYCH RUINACH KLASZTORU SANTA MARIA DEL PIANO WE WŁOSZECH

Ideą projektu dyplomowego jest adaptacja zabytkowych ruin dawnego zespołu klasztornego Santa Maria del Piano we Włoszech do nowej, społecznie istotnej funkcji – centrum dla osób głuchoniemych – przy jednoczesnym zachowaniu i ochronie autentycznej substancji zabytkowej. Projekt stanowi próbę odpowiedzi na współczesne potrzeby użytkowe i społeczne, prowadząc dialog pomiędzy historycznym dziedzictwem architektury sakralnej a współczesnymi środkami wyrazu architektonicznego. Dawny klasztor, położony w odosobnieniu, wśród zalesionych wzgórz, zachowuje silny wymiar kontemplacyjny i symboliczny, który stał się punktem wyjścia do zaprojektowania przestrzeni sprzyjającej wyciszeniu, skupieniu i komunikacji niewerbalnej. Funkcja centrum dla osób głuchoniemych została dobrana w sposób świadomy – cisza, będąca naturalnym elementem doświadczenia użytkowników, zyskuje tu rangę wartości, a nie ograniczenia. Projekt zakłada zachowanie ruin w stanie trwałej ruiny, przy jednoczesnym ich zabezpieczeniu oraz czytelnym, współczesnym uzupełnieniu brakujących fragmentów zespołu. Szczególną rolę odgrywa subtelne odtworzenie wschodniego skrzydła klasztoru oraz wirydarza, które przywracają czytelność historycznego układu przestrzennego bez stosowania dosłownej rekonstrukcji. Nowe interwencje architektoniczne zostały zaprojektowane w sposób jednoznacznie odróżnialny od substancji historycznej, zgodnie z aktualnymi zasadami konserwatorskimi. Zastosowanie lekkiej, samonośnej konstrukcji z siatki stalowej symbolicznie nawiązuje do nieistniejących już struktur średniowiecznych, których pierwotnej postaci nie jesteśmy dziś w stanie odtworzyć. Przez swoją transparentność i niematerialny charakter nowa struktura nie konkuruje z zabytkową tkanką, lecz tworzy z nią relację dialogu i dopełnienia.

W kategorii Urbanistyka i Planowanie Przestrzenne nagrodę otrzymała praca:

Autor: Aleksandra Hamala

Promotor: dr hab. inż. arch. Matylda Wdowiarz-Bilska, prof. PK

Tytuł: K-PORT – REWITALIZACJA PORTU MIEJSKIEGO WE WROCŁAWIU

Tematem niniejszej pracy magisterskiej jest rewitalizacja Portu Miejskiego we Wrocławiu. Port założony na przełomie XIX i XX wieku jako jeden z najbardziej innowacyjnych, śródlądowych portów przeładunkowych został po roku 1945 zdegradowany do portu tranzytowego. Obecnie wiele elementów historycznych założenia niszczeje. Celem projektu jest koncepcja rewitalizacji i przekształcenia Portu Miejskiego w nowoczesne centrum miejskie. Główna Idea projektu zakłada budowę nowoczesnej, pełnej zieleni przestrzeni miejskiej, która zwraca się ku historycznemu walorowi miejsca tworząc synergię między starym, a nowym. Wprowadzone różnorodne funkcje i przestrzenie publiczne ożywią Port Miejski tworząc możliwość integracji dla całej dzielnicy. Przeprowadzone działania planistyczne dążą do oddania przestrzeni Portu Miejskiego dla lokalnej społeczności. W ramach projektu szczegółowego zaprezentowano jeden obszar obejmujący główną przestrzeń publiczno-rekreacyjną, fragment nadbrzeża wraz z zejściem do wody. Jej wiodącym elementem jest plac z zielenią i ogrodami deszczowymi wraz z rzeźbiarsko uformowanymi schody schodzącymi do wody i amfiteatrem. Wypełniony różnorodnymi stykami detal łączy w sobie przestrzenie rekreacyjne z historyczną i projektowaną tkanką.

Nagrodę specjalną Dziekana Wydziału Architektury PK otrzymała praca:

Autor: Jakub Knapek

Promotor: dr hab. inż. arch. Patrycja Haupt, prof. PK

Tytuł: LABORATORIUM INNOWACJI I INTEGRACJI NA KAMPUSIE „MOULIN DE LA HOUSSE” UNIWERSYTETU W REIMS SZAMPANIA-ARDENY WE FRANCJI

W kategorii Architektura Krajobrazu – dyplomy inżynierskie – nominację otrzymała praca:

Autor: Oliwia Szadkowska

Promotor: dr hab inż. arch. Katarzyna Hodor, prof. PK

Tytuł: FERNEVIA NATURALIS – PAPROCIOWY LAS – REWITALIZACJA DZIKICH OGRODÓW DZIAŁKOWYCH

Projekt „Fernevia Naturalis – Paprociowy Las – rewitalizacja dzikich ogrodów działkowych” to innowacyjna koncepcja, która wyprzedza standardowe myślenie o zieleni miejskiej i redefiniuje rolę nieformalnych terenów sukcesyjnych w strukturze miasta. Projekt opiera się na strategii regeneracji krajobrazu w duchu minimalnej ingerencji i szacunku dla istniejącego ekosystemu. Autorska wizja przekształca teren o pow. ok. 1,3 ha w Czyżynach w naturalistyczny park miejski, oparty na precyzyjnych analizach środowiskowych (akustyka, jakość powietrza, nasłonecznienie, pH i zasolenie gleby), pełnej inwentaryzacji dendrologicznej 301 drzew oraz badaniach społecznych i percepcyjnych. Projekt wprowadza czytelny podział funkcjonalny, strefy edukacji przyrodniczej, rekreacji i dzikich ogrodów działkowych oraz modułowy obiekt rekreacyjno-edukacyjny możliwy do adaptacji jako miejsce doraźnego schronienia. Jest to odpowiedź na braki infrastruktury bezpieczeństwa w regionie Krakowa, poprzedzoną analizą m.in. aplikacji „Gdzie się ukryć”. Opracowanie bazuje na rzetelnej kwerendzie: publikacjach i literaturze przedmiotu oraz analizie danych zastanych, w tym aktów prawnych i dokumentów planistycznych, opracowań strategicznych i dokumentów miejskich, źródeł danych przestrzennych oraz wybranych źródeł internetowych. Praca wyróżnia się warsztatem badawczym, spójną logiką projektową i wysoką świadomością krajobrazową, łącząc przyrodę, potrzeby mieszkańców i odporność przestrzeni w jedną konsekwentną wizję regeneratywnej zieleni miejskiej.

W kategorii Architektura Krajobrazu – dyplomy inżynierskie – wyróżnienie otrzymała praca:

Autor: Antonina Tokarz

Promotor: dr hab. inż. arch. Jadwiga Środulska-Wielgus, prof. PK

Tytuł: “ZIELONY BRZEG HISTORII” – PROJEKT REWITALIZACJI FRAGMENTU BULWARU KURLANDZKIEGO W KRAKOWIE

Inżynierska praca dyplomowa obejmuje projekt kompleksowego zagospodarowania terenu fragmentu Bulwaru Kurlandzkiego w Krakowie. Wiodącym motywem przewodnim, który narzuca metody analizy terenu, jak i sposób myślenia o projekcie, jest koncept widoku zapożyczonego (Shakkei) jako najistotniejszego elementu krajobrazu. Ta zasada projektowania przestrzeni zielonych wywodzi się z kultury japońskiej i zakłada uwzględnianie widoków z poza terenu projektowanego jako część ogrodu. Projektowana przestrzeń ma stanowić integralną całość z zieloną osią miasta jaką są Bulwary wiślane i stworzyć miejsce o uniwersalnej funkcji dla ludzi, zarówno mieszkańców miasta jak i turystów, jednocześnie nie narzucając rygorystycznie sposobu spędzania czasu przez przesyt i przerysowany charakter elementów. Proces projektowy poprzedzony został dogłębną analizą uwarunkowań historycznych geograficznych oraz przestrzennych, analizą terenowo-krajobrazową oraz analizą zieleni istniejącej, które stanowią punkt wyjścia do wytycznych projektowych. Projekt został wykonany zgodnie z założeniami i wytycznymi wynikającymi z Miejskiego Planu Zagospodarowania Przestrzennego oraz idei kształtowania zielonych przestrzeni miejskich. Projekt bulwaru stworzony został zgodnie z myślą zrównoważonego rozwoju wykorzystując naturalne materiały, nawierzchnie wodoprzepuszczalne oraz wprowadzając element wpływający na poprawienie jakości wody rzeki Wisły i stanowiący dodatkową, bezpieczną przestrzeń lęgową i miejsce zimowania gatunków ptaków i owadów. Nowe nasadzenia projektowane były z założeniem przewodnim zachowania walorów widokowych z każdego miejsca na terenie, dlatego zastosowano głównie gatunki traw i bylin nie przekraczających linii wzroku ludzkiego i nie ograniczając zasięgu patrzenia. Wyższe krzewy zlokalizowano wzdłuż wysokiej skarpy, która pozostaje tłem dla roślin. Najważniejszymi wartościami dodanymi projektu są: wzbogacenie funkcji kulturowych, rekreacyjnych i rozrywkowych; poprawienie estetyki i poziomu bezpieczeństwa terenu; uwydatnienie elementów krajobrazu zapożyczonego oraz podkreślenie reprezentacyjnego charakteru Bulwarów Wiślanych jako “salonu miasta” Krakowa.

W kategorii Architektura Krajobrazu – dyplomy inżynierskie – nagrodę otrzymała praca:

Autor: Zuzanna Palonek

Promotor: dr inż. arch. kraj. Wojciech Bobek

Tytuł: PROJEKT REWITALIZACJI TERENU PO DAWNYM WYROBISKU CEGIELNI E. H. FRIEDMANNA W WIELICZCE

Obszar po byłym zakładzie cegielni E. H. Friedmanna jest przestrzenią, w której spośród pokrywającego go, młodego drzewostanu, wydobywają się echa dawnych lat i tożsamość tego wyjątkowego miejsca. W ramach przeprowadzonych prac studialnych i projektowych wydobyto cechy, dzięki którym powstał projekt rewitalizacji terenu po dawnym wyrobisku cegielni. Koncentruje się on na wykorzystaniu potencjału terenu do retencji wody, ceglanego dziedzictwa oraz zróżnicowanej rzeźby. Zaaranżowane elementy przywołują obrazy z historii miejsca, dzięki czemu zyskuje ono czytelność i naturalną ciągłość tradycji. Głównym celem jest umiejętne wprowadzenie funkcji odpowiadających współczesnym wyzwaniom dynamicznie rozwijającego się miasta. Bliskość klasztoru, hotelu z restauracją, sklepu oraz dworca kolejowego tworzy różnorodne połączenie użytkowników i funkcji przewijających się przez teren. Stworzenie atrakcyjnej przestrzeni rekreacji dla mieszkańców i licznych odwiedzających Wieliczkę pozwoli na wytworzenie nowej energii w miejscu, obecnie częściowo porzuconym, na którego wykorzystanie brakuje zarządcom dobrych inspiracji.