8 maja 2026 roku poznaliśmy wyniki konkursu Dyplom Roku Wydziału Architektury 2026 organizowanego przez Wydział Architektury Politechniki Krakowskiej. Nagrody zostały przyznane najlepszym pracom dyplomowym inżynierskim i magisterskim obronionym w roku akademickim 2025/2026. Uroczystość ogłoszenia wyników i otwarcia pokonkursowej wystawy odbyła się w Galerii GIL (ul. Warszawska 24, Kampus Politechniki Krakowskiej).
Skład Komisji:
Dr hab. inż. arch. Urszula Forczek-Brataniec – Prodziekan WA PK;
Dr inż. arch. Urszula Nowacka-Rejzner, prof. PK;
Prof. dr hab. inż. arch. Dominika Kuśnierz-Krupa – przedstawiciel Stowarzyszenia Konserwatorów Zabytków;
Mgr inż. arch. Marek Kaszyński – Przewodniczący Rady Małopolskiej Okręgowej Izby Architektów RP;
student Bartosz Czop – przedstawiciel Samorządu Studentów PK;
oraz
Dr inż. arch. Łukasz Stożek, prof. PK – pełnomocnik dziekana WA do spraw konkursów, przewodniczący komisji, sędzia referent.
W kategorii Architektura i Urbanistyka nominacje otrzymały prace:
Autor: Artur Tomaszek
Promotor: prof. dr hab. inż. arch. Magdalena Jagiełło-Kowalczyk
Tytuł: PROJEKT OŚRODKA ODNOWY PSYCHICZNEJ I ARTETERAPII W NOWYM SĄCZU
Projekt Ośrodka Odnowy Psychicznej i Arteterapii w Nowym Sączu stanowi architektoniczną odpowiedź na złożoność ludzkiej psychiki. Uznając, że każdy człowiek wymaga indywidualnego podejścia, obiekt wykracza poza standardy, oferując przestrzeń dla zróżnicowanych form terapii. Architektura, osadzona w nurcie Healing Architecture i neuroarchitektury, staje się tu aktywnym narzędziem, które empatycznie reaguje na stan emocjonalny użytkownika. Układ funkcjonalny odzwierciedla wielowymiarowość procesu leczenia poprzez czytelną gradację prywatności. Kluczową rolę odgrywa arteterapia – dedykowane pracownie plastyczne, muzyczne i teatralne stanowią kanał komunikacji niewerbalnej, niezbędny dla wielu pacjentów. Integralnym elementem jest natura: szklarnia do hortiterapii oraz pawilony sensoryczne stymulują zmysły i redukują napięcie. Zastosowanie drewna CLT obniża poziom kortyzolu, tworząc inkluzywny azyl, który nie stygmatyzuje, lecz wspiera.
Autor: Natalia Fleites-Jończyk
Promotor: prof. dr hab. inż. arch. Maciej Motak
Tytuł: PRZEDSZKOLE INTEGRACYJNE ORAZ CENTRUM WSPARCIA RODZIN DZIECI NEURORÓŻNORODNYCH
Ideą projektu Przedszkola Integracyjnego oraz Centrum Wsparcia Rodzin dzieci neuroróżnorodnych jest potraktowanie architektury jako „ukrytego protokołu terapeutycznego”, opartego na badaniach z zakresu neuroarchitektury. Budynek staje się aktywnym narzędziem, które poprzez precyzyjne kształtowanie parametrów środowiska wewnętrznego realnie moduluje pracę układu nerwowego użytkowników. Przestrzeń nie tylko pasywnie chroni, ale świadomie stymuluje: liniowy gradient bodźców tworzy ścieżkę adaptacyjną, pomagającą dzieciom oswoić nieprzewidywalność świata zewnętrznego. Koncepcja opiera się na zasadzie naczyń połączonych – holistyczna opieka obejmuje tu całą rodzinę, tworząc ekosystem, w którym dobrostan rodzica bezpośrednio wpływa na rozwój dziecka. Integracja przedszkola z Centrum Wsparcia i kawiarnią aktywizującą zawodowo osoby neuroróżnorodne buduje inkluzywną wspólnotę. Projekt stara się wesprzeć terapię w każdym aspekcie codzienności, stając się pomostem między bezpiecznym azylem a rzeczywistością.
Autor: Justyna Serwatka
Promotor: prof. dr hab. inż. arch. Anna Kantarek
Tytuł: „KORZENIE POGRANICZA” – CENTRUM KULTURY PODLASIA NA TERENIE WSI STAROOBRZĘDOWCÓW W WODZIŁKACH
Projekt jest odpowiedzią na zjawisko zanikania występujące głównie w ośrodkach wiejskich. Rejon jakim jest Podlasie jest słabiej zurbanizowane w wyniku czego silnie narażone na zapomnienie. Projekt Centrum Kultury Podlasia ma na celu stworzenie wielofunkcyjnego obiektu, który stanie się miejscem rozpowszechniającym kulturę i tradycję regionu. Projekt składa się z dwóch części pierwszą z nich jest przystosowanie starej zabudowy na potrzeby skansenu oraz drugiej części, czyli nowo projektowanych obiektów mieszczących w sobie funkcje wystawienniczą, gastronomiczną oraz przestrzeń pod zajęcia warsztatowe. Projekt zakłada powrót do historycznej wsi oraz zapewnia zajęcia z tym związane. Nowo projektowana część składa się z obiektu wpisującego się w topografię oraz lekką drewnianą górną część składającą się z pojedynczych domków łączonych szlakiem pieszym. Zastosowanie surowych materiałów i neutralnej kolorystyki ma podkreślić dialog między tradycją a nowoczesnością. Centrum ma na celu zachęcić do dialogu kulturowego oraz międzypokoleniowego, jak również przyczynić się do zachowania tradycji regionu.
W kategorii Architektura i Urbanistyka nagrodę i GRAND PRIX otrzymała praca:
Autor: Szymon Misiak
Promotor: dr hab. inż. arch. Kinga Racoń-Leja, prof. PK
Tytuł: SCENOGRAFIE KOŃCA. MIĘDZY ZANIKIEM A ODRODZENIEM KRAJOBRAZU BARYCZY
Barycz to krajobraz nagromadzenia – palimpsest form eksploatacji, w którym historyczna infrastruktura i procesy odpadowe tworzą strukturę o krytycznym stopniu przeciążenia. Projekt odrzuca tradycyjny paradygmat budowy na rzecz rozpisanej w czasie sekwencji zdarzeń. Porządkuje relacje między tym, co ciężkie i technogeniczne, a tym, co lekkie i społeczne. Demontaż zdegradowanej tkanki oraz ponowne włączenie odzyskanych materiałów w obieg są tu traktowane na równi z inicjowaniem procesów biologicznych. Regeneracja krajobrazu przebiega punktowo, dopuszczając błąd i przypadek. Architektura nie dominuje, lecz mediuje – pojawia się jako narzędzie udostępniania miejsc dotąd wykluczonych. Pawilony dialogu to tymczasowe laboratoria materii i inkubatory działań społecznych, podporządkowane bezwzględnej logice miejsca. Kluczowym sprawcą jest czas. Rezygnacja z narzuconej formy pozwala na wycofanie antropogenicznej presji, dając głos naturze. Scenografie końca to manifest architektury w stanie wycofania, w której ponowne wyłonienie się dawno utraconego genius loci staje się możliwe. To projektowanie warunków, nie gotowych obiektów.
W kategorii Architektura i Urbanistyka wyróżnienia otrzymały prace:
Autor: Jakub Knapek
Promotor: dr hab. inż. arch. Patrycja Haupt, prof. PK
Tytuł: LABORATORIUM INNOWACJI I INTEGRACJI NA KAMPUSIE „MOULIN DE LA HOUSSE” UNIWERSYTETU W REIMS SZAMPANIA-ARDENY WE FRANCJI
Projekt „Laboratorium Innowacji i Integracji” to wizjonerska, kompleksowa rewitalizacja kampusu „Moulin de la Housse” w Reims. Koncepcja oddaje hołd modernistycznemu dziedzictwu Marcela Lodsa i jego idei wioski akademickiej, proponując architekturę, która otwarcie manifestuje transparentność nauki. Nowy zespół obiektów staje się funkcjonalnym buforem i wielowymiarową platformą dialogu, odważnie zacierając granice między uczelnią a tętniącym życiem miastem. Zamiast dominującej, monolitycznej bryły, innowacyjne strefy badawcze i społeczne połączono gęstą siecią szklanych mostów i tarasów. Ten zabieg architektonicznie ilustruje wymianę wiedzy jako pulsujący przepływ neuronów, celowo stymulując ruch oraz interdyscyplinarne spotkania. Surowy zewnętrzny szkielet z żelbetu kontrastuje tu z lekkimi przeszkleniami, nadając bryłom cechy niematerialności. Całość jest rygorystycznie zrównoważona środowiskowo. Dzięki pasywnemu pozyskiwaniu energii i głębokiemu wkomponowaniu w zieleń, nowa tkanka płynnie przenika się z naturą, tworząc awangardową przestrzeń akademicką przyszłości.
Autor: Magdalena Konik
Promotor: dr inż. arch. Marcin Gierbienis
Tytuł: FORT: CENTRUM WIEDZY I EDUKACJI SIŁ ZBROJNYCH RP W KRAKOWIE
Koncepcja FORTu jest odpowiedzią na współczesne nastroje społeczne związane z konfliktami zbrojnymi — wielofunkcyjny obiekt publiczny służy edukacji i popularyzacji wiedzy o wojskowości. Sąsiedztwo Muzeum Lotnictwa Polskiego i historycznego pasa startowego lotniska Rakowice–Czyżyny wzmacnia znaczenie miejsca, czyniąc obiekt wyrazistym znakiem w przestrzeni. Forma budynku wyraża bezpieczeństwo, stabilność i porządek. Fasada z powtarzalnych prefabrykatów betonowych tworzy „drugą skórę” współczesnej fortyfikacji, a monumentalne filary i trwałość materiału podkreślają prestiż i integralność instytucji. Układ przestrzenny rozwija logikę fasady poprzez grę prostych brył mieszczących funkcje wymagające separacji. Przestrzeń pomiędzy nimi tworzy otwarte wnętrze integracji i wymiany myśli. System kontroli dostępu, monitoring oraz podziemna kondygnacja ze wzorcowym schronem odpowiadają na nowe regulacje projektowania obiektów publicznych. Zagospodarowanie terenu łączy porządek z elastycznością: kameralny poligon, plac defilad z amfiteatrem i część parkową. FORT wpisuje się w dyskurs o architekturze instytucjonalnej i prefabrykacji, łącząc wymiar symboliczny z funkcjonalnością oraz korzyściami środowiskowymi i społecznymi.
Autor: Jakub Miśniakiewicz
Promotor: dr inż. arch. Lukas Olma
Tytuł: MY SŁOWIANIE WIEMY JAK. KRĄG PIERUNA
Tematem projektu jest chram – współczesna interpretacja słowiańskiej świątyni zaprojektowana jako muzeum dziedzictwa kulturowego z funkcją edukacyjną. Obiekt zlokalizowano na Dolnym Śląsku, u podnóża góry Ślęża – jednego z najważniejszych ośrodków kultu dawnych Słowian, uznawanego za miejsce święte. Projekt nawiązuje do idei chramu jako miejsca kultu i wspólnoty, nadając mu współczesną formę muzealno-edukacyjną służącą ochronie i popularyzacji dziedzictwa regionu. Ideą projektu jest opowiadanie o tożsamości poprzez doświadczenie przestrzeni. Architektura nie dominuje nad otoczeniem, lecz częściowo zagłębia się w teren, stapiając się z krajobrazem. Kluczowym elementem jest rytuał wejścia – zejście do podziemia jako metaforyczne zanurzenie w historię i mitologię. Podziemie podzielono na część ogólnodostępną oraz zaplecze techniczne i administracyjne. Część nadziemna mieści główną przestrzeń ekspozycyjną i rekreacyjną. Rdzeniem założenia jest łąka kwietna, współczesne nawiązanie do świętych gajów, stanowiący centrum kompozycyjne i symboliczne. Drewniana, ażurowa konstrukcja odwołuje się do tradycji, interpretując ją w nowoczesnej formie.
