Promotor
dr hab. inż. arch. Piotr Winskowski, prof. PK
Recenzent
dr inż. arch. Marceli Łasocha
Tytuł pracy
Centrum BArchitektura integracji społecznej jako reinterpretacja funkcji uzdrowiskowej – koncepcja kompleksu basenowego – The Aqua Retreat w Krynicy-Zdroju
Jednostka dyplomująca
Katedra Architektury Miejsc Pracy, Sportu i Usług, A-2
Opis idei projektu
Niniejsza praca dyplomowa pt. „Architektura integracji społecznej jako reinterpretacja funkcji uzdrowiskowej – koncepcja kompleksu basenowego – The Aqua Retreat w Krynicy-Zdroju” podejmuje temat nowoczesnego podejścia do architektury termalnej jako narzędzia budowania więzi międzyludzkich. Głównym celem opracowania jest stworzenie przestrzeni, która wykracza po za tradycyjne ramy uzdrowiska, stając się katalizatorem integracji społecznej. Część teoretyczna pracy, ujęta w formie eseju, skupia się na analizie wody jako medium łączącego ludzi poprzez wspólne doznania zmysłowe i cielesne. Poruszana jest w niej szeroko rozumiana rola łaźni w społeczeństwie na przestrzeni wieków – od antycznych term po współczesne obiekty rekreacyjne. Zbadano szeroko rozumiany społeczny wymiar architektury termalnej i jej znaczenie w przestrzeni publicznej, opierając się na szczegółowej analizie wybranych obiektów referencyjnych (rozdział I.V), co pozwoliło na zdefiniowanie współczesnych potrzeb użytkowników tego typu miejsc. Natomiast w części analitycznej szczegółowo opisano kontekst miejsca, badając uwarunkowania przyrodnicze oraz historyczne Krynicy-Zdroju. Analizy te stały się fundamentem projektu, pozwalając na idealne wkomponowanie obiektu w otaczający krajobraz oraz jego integrację z tkanką istniejącą. Ważnym elementem koncepcji jest odrestaurowanie historycznych obiektów na terenie działki i przekształcenie ich w nowoczesne ośrodki kultury, dedykowane wymianie międzypokoleniowej. Projektowany kompleks basenowy „The Aqua Retreat” został powiązany z nowo utworzonym parkiem miejskim. Przestrzeń ta, oferująca zróżnicowane atrakcje, takie jak tężnia
solankowa, ma za zadanie łączyć wszystkie warstwy społeczne. Obiekt o powierzchni zabudowy ok. 2688 m², oparty na regularnej siatce konstrukcyjnej 5×5 m z systemem
kratownic, zapewnia elastyczność i otwartość przestrzeni. Wysoki wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej (ok. 82%) podkreśla uzdrowiskowy charakter miejsca, tworząc spójną całość z otaczającą naturą. Praca stanowi próbę odpowiedzi na pytanie, jak współczesna architektura uzdrowiskowa może reagować na dynamiczne procesy społeczne, oferując miejsce, które leczy nie tylko ciało, ale i relacje międzyludzkie.
