Promotor
dr inż. arch. Lukas Olma MA arch.
Recenzent
Dr inż. arch Jan Łaś, prof. PK
Tytuł pracy
Jak się gra w bunkrze?
Jednostka dyplomująca
Katedra Architektury Miejsc Pracy, Sportu i Usług, A-2
Opis idei projektu
Projekt stanowi odpowiedź na współczesne wyzwania związane ze zmianami klimatycznymi, rosnącymi napięciami społeczno-politycznymi oraz koniecznością ponownego włączenia tematyki ochrony ludności w strukturę miasta. W oparciu o aktualne przepisy oraz lokalne potrzeby zaprojektowano obiekt sportowy o funkcji hybrydowej, łączący codzienną architekturę publiczną z funkcją schronu zbiorowego. Ideą projektu jest odejście od modelu odizolowanego, ukrytego schronu na rzecz obiektu powszechnie znanego, dostępnego i oswojonego przez użytkowników w codziennym życiu. Projektowany obiekt zlokalizowany został w Kielcach, w bezpośrednim sąsiedztwie Zalewu Kieleckiego oraz intensywnej zabudowy mieszkaniowej. Lokalizacja charakteryzuje się dużą gęstością zaludnienia oraz brakiem ogólnodostępnej hali sportowej o stałej kubaturze i jednoczesnym niedoborem miejsc schronienia w sytuacjach nadzwyczajnych. Obiekt stanowi uzupełnienie struktury miejskiej, wzmacniając lokalną odporność społeczną. Forma architektoniczna obiektu została wpisana w istniejącą rzeźbę terenu i krajobraz naturalny, bez tworzenia dominanty przestrzennej. Czytelna oś piesza prowadzi użytkownika do głównego dziedzińca, integrującego budynek z otaczającym terenem. Projektowana sieć tras pieszo-rowerowych wyprowadza funkcję sportową poza bryłę obiektu, podkreślając jego otwarty i społeczny charakter. Projekt jest próbą syntezy architektury codziennej z architekturą ochronną oraz odpowiedzią na pytanie o możliwość trwałego połączenia tych funkcji w jednym, elastycznym obiekcie. W czasie codziennego użytkowania obiekt pełni funkcję ogólnodostępnej przestrzeni sportowo-rekreacyjnej, wspierającej zdrowie i integrację społeczną. W sytuacjach kryzysowych przekształca się w schron zbiorowy. Elastyczna przestrzeń hali sportowej umożliwia szybkie wdrożenie modularnego układu schronienia, zapewniającego odpowiednie warunki bytowe, sanitarne oraz medyczne. Projekt proponuje kierunek rozwoju architektury przyszłości, w której wielofunkcyjność i adaptacyjność stają się podstawowymi narzędziami budowania bezpieczeństwa i odporności miasta.
